Ընկերներին չեն մոռանում, հատկապես նրանց, որոնց հետ անցել ես պայքարի ճանապարհը․ հիշատակդ վառ մնա, իմ Վազգեն, մեր Սպարապետ․ Ռազմիկ Պետրոսյան
Ռազմիկ Պետրոսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․
«Կան օրեր, որոնք ժամանակի հետ չեն հեռանում։ Ընդհակառակը՝ տարիներն անցնում են, բայց հիշողությունն ավելի է ծանրանում։
Վազգեն Սարգսյանն ինձ համար պարզապես ընկեր չէր։ Մենք մարտական ընկերներ էինք։ Մեզ կապում էր մի ճանապարհ, որի մասին շատ բան կարելի է ասել, բայց կան բաներ, որոնք բառերով չես պատմի։ Դրանք մնում են քո ներսում՝ որպես ապրած օրեր, միասին հաղթահարած դժվարություններ ու հիշողություններ, որոնք ոչ ոք չի կարող խլել քեզնից։
Երբ մտածում եմ Վազգենի մասին, չեմ ուզում նրան հիշել միայն հոկտեմբերի 27-ի ողբերգությամբ։ Ես ուզում եմ հիշել նրան կյանքում՝ իր բնավորությամբ, իր կամքով, իր հավատով ու հայրենիքի հանդեպ ունեցած պատասխանատվությամբ։
Մարտական ընկերոջ կորուստը միայն անցյալի ցավ չէ։ Դա նաև պատասխանատվություն է՝ չմոռանալու, թե ինչի միջով ես անցել նրա հետ և ինչի համար եք պայքարել։
1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ին մեր երկիրը կորցրեց Վազգեն Սարգսյանին, Կարեն Դեմիրճյանին և պետական ու քաղաքական այլ գործիչների։ Այդ օրը փոխեց Հայաստանի պատմության ընթացքը և անջնջելի հետք թողեց մեր ժողովրդի հիշողության մեջ։
27 տարի է անցել, բայց որոշ կորուստների համար ժամանակը չափման միավոր չէ։
Այսօր գլուխ եմ խոնարհում իմ մարտական ընկերոջ՝ Վազգեն Սարգսյանի, Կարեն Դեմիրճյանի և հոկտեմբերի 27-ի բոլոր զոհերի հիշատակի առաջ։
Ընկերներին չեն մոռանում։ Հատկապես նրանց, որոնց հետ անցել ես պայքարի ճանապարհը։
Հիշատակդ վառ մնա, իմ Վազգեն, մեր Սպարապետ…»։
«Կան օրեր, որոնք ժամանակի հետ չեն հեռանում։ Ընդհակառակը՝ տարիներն անցնում են, բայց հիշողությունն ավելի է ծանրանում։
Վազգեն Սարգսյանն ինձ համար պարզապես ընկեր չէր։ Մենք մարտական ընկերներ էինք։ Մեզ կապում էր մի ճանապարհ, որի մասին շատ բան կարելի է ասել, բայց կան բաներ, որոնք բառերով չես պատմի։ Դրանք մնում են քո ներսում՝ որպես ապրած օրեր, միասին հաղթահարած դժվարություններ ու հիշողություններ, որոնք ոչ ոք չի կարող խլել քեզնից։
Երբ մտածում եմ Վազգենի մասին, չեմ ուզում նրան հիշել միայն հոկտեմբերի 27-ի ողբերգությամբ։ Ես ուզում եմ հիշել նրան կյանքում՝ իր բնավորությամբ, իր կամքով, իր հավատով ու հայրենիքի հանդեպ ունեցած պատասխանատվությամբ։
Մարտական ընկերոջ կորուստը միայն անցյալի ցավ չէ։ Դա նաև պատասխանատվություն է՝ չմոռանալու, թե ինչի միջով ես անցել նրա հետ և ինչի համար եք պայքարել։
1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ին մեր երկիրը կորցրեց Վազգեն Սարգսյանին, Կարեն Դեմիրճյանին և պետական ու քաղաքական այլ գործիչների։ Այդ օրը փոխեց Հայաստանի պատմության ընթացքը և անջնջելի հետք թողեց մեր ժողովրդի հիշողության մեջ։
27 տարի է անցել, բայց որոշ կորուստների համար ժամանակը չափման միավոր չէ։
Այսօր գլուխ եմ խոնարհում իմ մարտական ընկերոջ՝ Վազգեն Սարգսյանի, Կարեն Դեմիրճյանի և հոկտեմբերի 27-ի բոլոր զոհերի հիշատակի առաջ։
Ընկերներին չեն մոռանում։ Հատկապես նրանց, որոնց հետ անցել ես պայքարի ճանապարհը։
Հիշատակդ վառ մնա, իմ Վազգեն, մեր Սպարապետ…»։