Ռուսաստանը դեմ կլինի՞, եթե Հայաստանում լինի իշխանափոխություն և Փաշինյանը հեռանա
Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանը տելեգրամյան իր ալիքում գրում է․
«Իսկ նշանակու՞մ է արդյոք, որ Ռուսաստանը դեմ կլինի, եթե Հայաստանում լինի իշխանափոխություն, եթե ստեղծվի իրավիճակ, որի պարագայում Նիկոլ Փաշինյանը կհեռանա:
Այս հարցը չունի այո կամ ոչ պատասխան: Ռուսաստանը դեմ չի լինի Նիկոլ Փաշինյանին իշխանությունից հեռացնելուն, եթե հստակ լինի այն իրավիճակը, որը հաջորդելու է դրան: Այսինքն, Հայաստանը մնա կանխատեսելի, եւ միեւնույն ժամանակ ամենից կարեւորը՝ Հայաստանը պատասխանատվության բեռը «չվերադարձնի» Ռուսաստանին:
Ահա թե ինչու եմ կարծում, որ Հայաստանում չի կարող լինել «Ռուսաստանի անունից» իշխանափոխություն: Դա առաջին հերթին թույլ չի տա հենց Մոսկվան, որովհետեւ դա կապելու է իր ձեռքերը: Եվ ահա թե ինչու, Նիկոլ Փաշինյանը, իշխանության մերձակայքում գործող տարբեր ուժերը փորձում են ամեն կերպ հենց Ռուսաստանի անունը փակցնել որեւէ ընդդիմադիր ուժի վրա, եթե այդ ուժը իրենից ներկայացնում է մրցակցության ներուժ:
Միեւնույն ժամանակ նշեմ, որ, եթե դիտարկում ենք Հայաստանի իշխանության ձեւավորման հարցում արտաքին վերաբերմունքի ազդեցության ու նշանակության հարցը, ապա ըստ իս, այդտեղ չի եղել միայն մեկ պետության գործոն: Ըստ իս, այդ հարցում առանցքային եղել է ԱՄՆ ու Ռուսաստանի վերաբերմունքի համադրելիությունը:
Այս թեմայի մասին ես մանրամասն խոսել եմ 1998-2018 իմ շարքի առաջին բաժիններում: Հիշեցնեմ, որ մեկնաբանությունների այդ շարքը ներկայացնում եմ հատուկ իմ Պատրեոնի ամսական բաժանորդագիրների համար:
Այդ շարքի առաջին բաժիններում, սկսած 1998-ին բերած իրադարձություններից, ես փորձում եմ փաստարկել, թե ինչու եմ համարում, որ Հայաստանում իշխանության ձեւավորման հարցերում արտաքին գործոնը՝ ազդեցության որեւէ աստիճանով, այդուհանդերձ կազմված է եղել ՌԴ եւ ԱՄՆ մոտեցումների համադրությամբ, թեեւ լայն հաշվով իհարկե նրանք այստեղ եղել են մրցակիցներ»:
«Իսկ նշանակու՞մ է արդյոք, որ Ռուսաստանը դեմ կլինի, եթե Հայաստանում լինի իշխանափոխություն, եթե ստեղծվի իրավիճակ, որի պարագայում Նիկոլ Փաշինյանը կհեռանա:
Այս հարցը չունի այո կամ ոչ պատասխան: Ռուսաստանը դեմ չի լինի Նիկոլ Փաշինյանին իշխանությունից հեռացնելուն, եթե հստակ լինի այն իրավիճակը, որը հաջորդելու է դրան: Այսինքն, Հայաստանը մնա կանխատեսելի, եւ միեւնույն ժամանակ ամենից կարեւորը՝ Հայաստանը պատասխանատվության բեռը «չվերադարձնի» Ռուսաստանին:
Ահա թե ինչու եմ կարծում, որ Հայաստանում չի կարող լինել «Ռուսաստանի անունից» իշխանափոխություն: Դա առաջին հերթին թույլ չի տա հենց Մոսկվան, որովհետեւ դա կապելու է իր ձեռքերը: Եվ ահա թե ինչու, Նիկոլ Փաշինյանը, իշխանության մերձակայքում գործող տարբեր ուժերը փորձում են ամեն կերպ հենց Ռուսաստանի անունը փակցնել որեւէ ընդդիմադիր ուժի վրա, եթե այդ ուժը իրենից ներկայացնում է մրցակցության ներուժ:
Միեւնույն ժամանակ նշեմ, որ, եթե դիտարկում ենք Հայաստանի իշխանության ձեւավորման հարցում արտաքին վերաբերմունքի ազդեցության ու նշանակության հարցը, ապա ըստ իս, այդտեղ չի եղել միայն մեկ պետության գործոն: Ըստ իս, այդ հարցում առանցքային եղել է ԱՄՆ ու Ռուսաստանի վերաբերմունքի համադրելիությունը:
Այս թեմայի մասին ես մանրամասն խոսել եմ 1998-2018 իմ շարքի առաջին բաժիններում: Հիշեցնեմ, որ մեկնաբանությունների այդ շարքը ներկայացնում եմ հատուկ իմ Պատրեոնի ամսական բաժանորդագիրների համար:
Այդ շարքի առաջին բաժիններում, սկսած 1998-ին բերած իրադարձություններից, ես փորձում եմ փաստարկել, թե ինչու եմ համարում, որ Հայաստանում իշխանության ձեւավորման հարցերում արտաքին գործոնը՝ ազդեցության որեւէ աստիճանով, այդուհանդերձ կազմված է եղել ՌԴ եւ ԱՄՆ մոտեցումների համադրությամբ, թեեւ լայն հաշվով իհարկե նրանք այստեղ եղել են մրցակիցներ»:


