Արման Վարդանյան. Սա մեր ազգի տգիտության պատմություն է
«Այս նկարը Երվանդ Քոչարի ճանաչված գործերից չէ, քչերն են այն տեսել», իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է ռեժիսոր Արման Վարդանյանը:
Նա գրել է.
«Երվանդ Քոչարը այս նկարում պատկերել է 18-րդ դարի, զինվորական արտահագուստով, հերթական անգամ «Ռուսական բանակի գալուստը Հայաստան»։ Քոչարը նկարում պատկերում է հայերի ուրախությունը՝ երգ-երաժշտությամբ, կանանց պարով, գինի մատուցող հպարտ, բայց և խոնհար տղամարդով, ռուս սպայով , որը ձեռով խմելու նշան է անում և մեկ ոտքով կանգնած է քարին իբրև նվաճող, կողքին համեստ զինված հայ կամավորականով, երեխայի ձեռքով ռուս սպային հյուրասիրող մոր և այլն․․․
Ծանոթ տեսարան է չ՞է։ Նախորդ դարասկզբին Քոչարը դա տեսել է, բայց նկարել է նախկին, անցած ժամանակով։ Սա նշանակում է մի պարզ ճշմարտություն, որ ռուսական բանակը միշտ չի եղել այս տարածքաշրջանում, այն միշտ եկել ու գնացել է և միշտ եկել է ուշ՝ վերջին պահին, երբ մահից փրկված հայերը ընկել են ռոսների ոտքերը, համաձայնվել են ծառա լինել, քան մեռնել։
Սա մեր ազգի տգիտության պատմություն է՝ չենք կարողացել լինել ճկուն դիվանագետ, ինչպես թուրքը և ամեն անգամ նույն սցենարով եղել ենք մեռելացու, կամ ծառայացու, բայց դրա հետ մեկտեղ հպարտ ու մեծամիտ։
Միաբևեռ անվտանգության համակարգրգ սա է ենթադրում»։
Նա գրել է.
«Երվանդ Քոչարը այս նկարում պատկերել է 18-րդ դարի, զինվորական արտահագուստով, հերթական անգամ «Ռուսական բանակի գալուստը Հայաստան»։ Քոչարը նկարում պատկերում է հայերի ուրախությունը՝ երգ-երաժշտությամբ, կանանց պարով, գինի մատուցող հպարտ, բայց և խոնհար տղամարդով, ռուս սպայով , որը ձեռով խմելու նշան է անում և մեկ ոտքով կանգնած է քարին իբրև նվաճող, կողքին համեստ զինված հայ կամավորականով, երեխայի ձեռքով ռուս սպային հյուրասիրող մոր և այլն․․․
Ծանոթ տեսարան է չ՞է։ Նախորդ դարասկզբին Քոչարը դա տեսել է, բայց նկարել է նախկին, անցած ժամանակով։ Սա նշանակում է մի պարզ ճշմարտություն, որ ռուսական բանակը միշտ չի եղել այս տարածքաշրջանում, այն միշտ եկել ու գնացել է և միշտ եկել է ուշ՝ վերջին պահին, երբ մահից փրկված հայերը ընկել են ռոսների ոտքերը, համաձայնվել են ծառա լինել, քան մեռնել։
Սա մեր ազգի տգիտության պատմություն է՝ չենք կարողացել լինել ճկուն դիվանագետ, ինչպես թուրքը և ամեն անգամ նույն սցենարով եղել ենք մեռելացու, կամ ծառայացու, բայց դրա հետ մեկտեղ հպարտ ու մեծամիտ։
Միաբևեռ անվտանգության համակարգրգ սա է ենթադրում»։