«Հայ Եկեղեցին չի պատրաստվում շեղվել իր առաքելությունից և զբաղվել հակադարձումներով և պաշտպանվելով»․ aravot.am

«Մենք լիահույս ենք, որ հայ ժողովուրդը, անկախ իրենց հավատքից, համարժեք գիտակցում են Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու կարևորությունը մեր Երկրի կյանքում, ուստի չեն տրվի էժանագին ու վտանգավոր սադրանքների». «Առավոտի» զրուցակիցն է Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու ԳՀԽ աշխարհիկ անդամ, իրավագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր Գևորգ Դանիելյանը:

-Խորհրդարանում քննիչ հանձնաժողով ձևավորվեց, իհարկե, բացառապես իշխող ուժի ներկայացուցիչների քվեարկությամբ, որը զբաղվելու է Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու շուրջ ստեղծված իրավիճակի ուսումնասիրությամբ։ Եթե ավելի հանրամատչելի ձեւակերպենք, իշխող ուժը խորհրդարանի մակարդակի՝ ավելի պաշտոնական հարթության բերեց ՀԱՍԵ դեմ սկսած իր արշավը։ Ի՞նչ կասեք այս մասին։

-Իրավական հանրահայտ դոկտրինի համաձայն՝ «Թունավոր ծառի պտուղները ևս թունավոր են» (Fruit of the poisonous tree), և ձեր նկարագրած դեպքը բացառություն չէ։ Ի սկզբանե իշխանությունները Հայ Եկեղեցու դեմ արշավ ծավալելով, արդեն իսկ իրենց անխուսափելիորեն դատապարտել են միմյանց հաջորդող հակասահմանադրական քայլերի։ Սկզբում հերքում էին, թե պետական իշխանությունն այս համատեքստում ոչ մի առնչություն չունի, որ սա իբր սոսկ հավատավոր քաղաքացիների կեցվածք է, սակայն երբ ընկալեցին, որ չեն կարող անգամ նվազագույն չափով հասնել իրենց նկրտումներին՝ առանց պետաիշխանական լծակների, անցան էլ ավելի կոպտագույն ապօրինությունների՝ համատարած անհիմն քրեական հետապնդումների, ծիսակատարություններին միջամտությունների (ընդհուպ՝ փորձում են գրաքննել պատարագներում հնչող քարոզները), Կառավարության նախընտրական ծրագրի, իշխանական որևէ լիազորությամբ չօժտված կազմակերպության կողմից հակաեկեղեցական գործունեության զեկույց հրապարակելուն և այն իբրև ուղենիշ ընդունելուն և այլն։

Ավելի քան տրամաբանական էր, որ հաջորդ քայլը կլիներ էլ ավելի հակասահմանադրական մի ինչ-֊որ տարօրինակ, միջազգային փորձում իր նախադեպը չունեցող նախաձեռնություն, որպիսին եղավ քննիչ հանձնաժողովի ստեղծումը։ Զավեշտն այն է, որ Սահմանադրության համաձայն (108-֊րդ հոդված), Ազգային ժողովը, որպես գործադիր իշխանության նկատմամբ վերահսկողություն ունեցող սահմանադրական մարմին, կոչված է բացառապես իր նախաձեռնությամբ ստեղծելու այնպիսի քննիչ հանձնաժողով, որը պետք է ուսումնասիրի գործադիր իշխանության գործունեությանն առնչվող, ըստ այդմ էլ՝ իր իրավասության մեջ մտնող և հանրային մեծ հնչեղություն ունեցող հարցեր, մինչդեռ՝ այս դեպքում գործադիր իշխանությունն ինքն է թելադրում, թե ինչպիսի քննիչ հանձնաժողով ստեղծվի և ինչով զբաղվի։

Նկատենք, որ խնդիրը սոսկ Հայ Եկեղեցու սահմանադրական ինքնավարությունը չէ, խնդիրը յուրաքանչյուր հավատացյալի խղճի և դավանանքի իրավունքի ազատության կոպտագույն ոտնահարումն է։ Մասնավորապես, եթե դուք հավատացյալին պարտադրում եք աշխարհիկ իշխանության քիմքին համահունչ քարոզներ և կանոնադրական կարգավորումներ, ապա դուք նրան պարզապես պարտադրում եք աղանդավորություն։

Ամբողջական հոդվածը՝ սկզբնաղբյուր կայքում